بريتانيا معروف گرديد . در سال 1890 م . توافقى قطعى بين آلمان و بريتانيا دربارهء كنيا حاصل شد و در سال 1895 دولت انگلستان آن را تحت الحمايه خود قرار داد . گابن : در كنگره برلين سال 1885 م . حقوق فرانسه نسبت به سواحل شرقى رود كنگو به رسميت شناخته شد و بعد از گذشت پنج سال گابن رسما قسمتى از كنگوى فرانسه گرديد . مراكش : فرمانرواى شرفاى مراكش در اين‌زمان محمد ابن عبد الرحمان است ( 1276 ه . ق . ) ( 1859 م . ) كه در همان سال دولت اسپانيا به مراكش اعلان جنگ داد و يك سال بعد سپاهيان اسپانيا وارد مراكش شدند كه در اين گيرودار دولت انگلستان به اسپانيا اجازه نمىدهد كه ساحل مراكش يا طنجه را اشغال كند . در سال 1860 م . صلح برقرار شد كه به موجب مقررات اين پيمان مراكش با توسعه شهر اسپانيايى بسته موافقت كرد و ضمنا پرداخت مبلغى را به عنوان غرامت تقبل كرد . محمد ابن عبد الرحمان در سال 1873 م . درگذشت . جانشين او حسن اول است ( 1290 ه . ق . ) ( 1873 - 1894 م . ) كه داراى اراده‌اى قوى و خواهان ترقى و عظمت مراكش بود . در دوران فرمانروايى خود هيچ بهانه‌اى براى دخالت اروپاييها در مراكش به دست نداد . در سال 1312 هجرى ( 1894 م . ) حسن درگذشت و پسرش عبد العزيز چهارم كه بيش از 14 سال نداشت ، به جايش نشست كه نيابت سلطنش به عهده رئيس تشريفات پدرش گذاشته شد . مصر : در سال 1264 هجرى ( 1848 م . ) بعد از درگذشت محمد على پاشا پسرش ابراهيم پاشا فرمان پاشايى مصر را يافت ، ليكن مدت فرمانروايى او زودگذر بود و در همان سال درگذشت . ضمنا تذكر اين مطلب ضرورى است كه يادآورى شود بنيان‌گذار مصر نو محمد على پاشا است كه در مصر مدارسى نه تنها براى تعليمات نظامى بلكه براى طب و داروسازى و كشاورزى نيز تأسيس كرد ، اما متأسفانه بعد از مرگ وى فعاليت بيشتر مراكز مذكور به استثناى تعداد كمى متوقف شد . پسرش عباس اول در دوران زمامدارى خود ( 1264 ه . ق . ) ( 1848 م . ) مستشاران خارجى را بيرون كرد و مضافا بر اين دستور داد مدارس فرنگى و تمامى مؤسساتى كه رنگ اروپايى داشتند تعطيل گردند . جانشين او سعيد ( 1270 ه . ق . ) ( 1854 م . ) نيز نظر خوشى نسبت به اروپاييان نداشت